Mariusz Sumiński
Dyrektor Zarządzający FlexiSolutions

Proces raportowania skonsolidowanego jest często jednym z istotniejszych zadań wykonywanych przez dział finansowy. Publikację raportu skonsolidowanego poprzedza zazwyczaj badanie sprawozdania przez biegłego rewidenta. W niniejszym artykule prezentujemy najlepsze praktyki prowadzenia dokumentacji konsolidacyjnej. Organizacja danych konsolidacyjnych w sposób umożliwiający uzyskanie przedstawionych raportów audytowych zapewnia większą transparentność procesu oraz znacząco ogranicza liczbę pytań w trakcie badania sprawozdań. Wierzymy, że prezentowane rozwiązania mogą stanowić wartościowy wkład w doskonalenie istniejących systemów i modeli konsolidacji oraz projektowanie nowych rozwiązań w podmiotach rozpoczynających działalność w formie grupy kapitałowej.

Prowadzenie działalności gospodarczej w ramach grupy kapitałowej pociąga za sobą dodatkowe obowiązki sprawozdawcze. Spółki posiadające jednostki zależne lub powiązane, spełniające kryteria wskazane w art. 64 ust. 1 ustawy o rachunkowości, zobowiązane są do corocznego przygotowania skonsolidowanego sprawozdania finansowego, które podlega badaniu przez biegłego rewidenta. Dodatkowe
obowiązki raportowania obligatoryjnego i przeglądu sprawozdań dotyczą emitentów papierów wartościowych czy mogą wynikać z umów kredytowych zawieranych z instytucjami finansowymi.

Typowe etapy pracy nad skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym

W dużym uproszczeniu proces konsolidacji można sprowadzić do dwóch podstawowych kroków:
1) przygotowanie w jednolitym układzie sprawozdań jednostkowych wszystkich spółek należących do grupy kapitałowej,
2) kalkulacja i wprowadzenie korekt konsolidacyjnych mających na celu przekształcenie sumy sprawozdań jednostkowych w taki sposób, by zaprezentować sytuację majątkową i wyniki finansowe przedsiębiorstwa eliminujące w całości operacje gospodarcze między spółkami wchodzącymi w skład grupy.

Schodząc na nieco niższy poziom szczegółowości, w trakcie pracy nad przygotowaniem skonsolidowanych sprawozdań finansowych można wyróżnić następujące zadania:
❙❙ transformacja lokalnych zestawień obrotów i sald księgi głównej do grupowych struktur raportowania rachunku zysków i strat oraz bilansu,
❙❙ wprowadzenie korekt lokalnych do sprawozdań jednostkowych, których celem może być na przykład dostosowanie sprawozdawczości spółki do lokalnych standardów rachunkowości w sytuacji, gdy ewidencja księgowa jest prowadzona zgodnie z przepisami rachunkowości obowiązującymi w danym kraju,
❙❙ pozyskanie od spółek informacji o saldach i obrotach wewnątrzgrupowych oraz uzgodnienie wzajemne transakcji wewnątrzgrupowych,
❙❙ przeliczenie sprawozdań spółek zagranicznych do waluty raportowej grupy, z zachowaniem konieczności prezentacji wybranych pozycji zgodnie z kursami historycznymi obowiązującymi na dzień zdarzenia gospodarczego,
❙❙ kalkulacja i wprowadzenie korekt konsolidacyjnych, między innymi eliminacja transakcji wewnątrzgrupowych,eliminacja udziałów w spółkach zależnych i ich kapitałów własnych czy korekta niezrealizowanej marży na sprzedaży wewnątrzgrupowej,
❙❙ przygotowanie sprawozdania finansowego w układach i formacie zgodnych z wymogami obligatoryjnymi i standardami raportowania danej spółki.

Pełna treść artykułu została opublikowana w numerze 6/2018 magazynu Controlling i Zarządzanie…

Zajrzyj również do naszego Archiwum. Znajdziesz w nim pełen spis treści numeru 6/2018.